Nieuws

Op ons allen komt het aan! - door Frans Derksen

Het afgelopen jaar is voor ons allen een heftig jaar geweest. In deze tweede coronaperiode nemen het burgerlijk ongenoegen en het chagrijn richting elkaar toe. Hoe houden we het met elkaar uit? Politie grijpt rondom de feestdagen in bij meerdere illegale feesten. Vuurwerk, autobranden en straatfeesten. Vaak lijken het jongeren te zijn die de grenzen van hun mogelijkheden opzoeken. De laatste toespraak van premier Rutte werd verstoord door betogers aan de overkant van de Hofvijver die op potten en pannen sloegen. Het lijkt dat we met zijn allen getuige zijn van een rebellie van burgers tegen de coronamaatregelen en weerstand tegen bestuurders.

Is dat wel zo? Aan de ene kant zien we een groep mensen die ontevreden en opstandig zijn en die de ruchtbaarheid en de publiciteit zoeken. Dezelfde mensen die geloven in complot-denken en wars zijn van wetenschap en kennis.

Zien we dat wel goed?

Aan de andere kant zien we de groep stille werkers, mensen waar onze maatschappij op steunt; mensen zoals verpleegkundigen, artsen, verzorgenden in verpleeghuizen, vrijwilligers in de zorg en thuiszorgmedewerkers. Vaak werkend met onvoldoende beschermingsmiddelen en onder onvoldoende aandacht voor hun draaglast/ belasting. Bijna 10% van hun collega’s valt door ziekte uit. Bijna 20% daarvan met burn-out-klachten – die komen dus voorlopig niet terug in het arbeidsproces. Mensen die hun beroep gemotiveerd uitoefenen; een beroep waarbij ze een groot risico lopen om zelf ziek te worden of waar ze zelf door ziekte aan kunnen overlijden. Tot die groep stille werkers horen nog vele anderen, denk aan schoonmakers en onderwijzers. Allemaal mensen die als ze nu gaan staken de maatschappij echt tot stilstand kunnen brengen.

Ondanks de nieuwe variant van het virus en de overlopende ziekenhuisafdelingen moeten we de hoop koesteren dat in de loop van 2021 verschillende vaccins de keten van Covid 19 infectie zullen breken. Er licht zal zijn aan het einde van de tunnel. Misschien krijgen we dan de tijd om te reflecteren op wat we anders hadden moeten doen bij de aanpak van deze pandemie en om te kijken naar hoe we geleerde lessen kunnen inbedden in ons maatschappelijk- en zorgstelsel.

Maar is dat wel zo? We lijken steeds meer, door quarantaine, op onszelf te zijn aangewezen; hoe houden we het met onszelf uit? De ander lijkt gevaarlijk te zijn. Verliezen we respect voor elkaar?

Is niet juist het respect voor elkaar hebben het licht aan het einde van de tunnel. Respect zowel voor de werkers in de zorg als voor de jongeren. Laten we respect voor elkaar hebben en laten we open staan voor elkaars mening en niet weerbarstig vasthouden aan ons eigen protocol. Ik denk dat dit helpt om de hoop te hebben en te houden dat de donkerste uren achter ons liggen. “Op U komt het aan” zeggen we daar als vrijmetselaren over.

Frans Derksen

Print

Theme picker